Loading...

Deal met de dood (KRO-NCRV, 2016)

Deal met de Dood is het langverwachte vervolg op Code Rood: de Doodstraf. In 2014 leert Nederland de destijds 30-jarige Clinton Young kennen, die in de dodencel van Texas wacht op zijn executie. Hij is veroordeeld voor een dubbele moord in 2001. In Deal met de Dood wordt zijn zaak ontrafeld en staat er maar één vraag centraal: Kan hij het eigenlijk wel gedaan hebben?
Deal met de Dood is hier terug te kijken.
De afgelopen jaren filmde documentairemaker Jessica Villerius de veroordeelde Clinton talloze keren in de dodencel in Texas, waar ze alleen met hem mag praten als hij in een stalen constructie en achter glas plaatsneemt. Hun eerste gesprek was bijna 4 jaar geleden, hun laatste enkele weken voor uitzending van deze documentaire.
Op 24 en 25 november 2001 vinden er twee moorden in Texas plaats. Er worden 4 jonge jongens in de leeftijd van 18 tot 22 jaar gearresteerd: David, Mark, Darnell en Clinton. De eerste drie vormen een groep hechte vrienden. Clinton, net 18 jaar en de jongste van het stel, kennen ze nog niet zo lang. Na hun arrestatie getuigen de drie vrienden dat Clinton de schutter was in beide zaken. Clinton weet niet wat zij hebben verklaard maar besluit dat hij niet met de politie praat zonder advocaat. ‘Vanwege de cultuur waarin ik opgroeide: ik ging de mensen waarmee ik was, niet verraden.’
Niet wetende dat de andere drie een deal met Justitie hadden gesloten in ruil voor strafvermindering, houdt hij vol dat hij niets wil verklaren. In de rechtszaal komt dat als een boemerang terug: omdat hij niet getuigt zal de jury nooit zijn verhaal horen. De drie jongens passen hun verklaringen ontelbare keren aan, leggen tegenstrijdige verklaringen af en forensisch bewijs wordt niet getest, niet aan de jury voorgehouden of ‘raakt zoek’. Desondanks krijgt Clinton een vernietigend oordeel van de jury te horen: schuldig. Hij wordt ter dood veroordeeld. Twee van de drie jongens geven achteraf toe dat ze een deal hebben gesloten. Een van hen getuigt onder ede het schot in de eerste zaak te hebben gelost, de ander vertelt in de gevangenis aan medegedetineerden dat hij de echte dader in de andere moordzaak is. Het verandert niets aan Clinton’s lot: hij kan iedere dag een datum voor zijn executie krijgen.
Een nieuw team van advocaten is een race tegen de klok begonnen om Clinton’s zaak opnieuw voor de rechter te krijgen, maar tijd lijkt de grootste vijand en de staat Texas is weinig onder de indruk van nieuwe bewijzen. Aan Jessica Villerius vertelt Clinton welke verkeerde beslissingen hij heeft gemaakt en legt hij minutieus uit wat er volgens hém is gebeurd die fatale dagen na Thanksgiving 2001.
Villerius test vervolgens alle mogelijke scenario’s en komt tot een verrassende constatering. Daarmee confronteert ze face to face een van de andere verdachten in de zaak, die een straf van 30 jaar uitzit in een maximaal beveiligde gevangenis elders in Texas.
Jessica Villerius: ‘Deze film is geen manifest om Clinton Young te redden uit de dodencel of om aan te tonen dat hij onschuldig is, maar laat zien hoe bepaalde omstandigheden in je leven kunnen leiden tot onbegrijpelijke situaties waarin alleen maar slachtoffers vallen. Maar het toont ook aan dat een slechte beslissing je niet per se een moordenaar hoeft te maken. Alles samengevat wordt duidelijk dat je in de VS veroordeeld kunt worden zonder enig tastbaar bewijs, alleen maar op basis van verklaringen van derden, die zelf iets te verliezen hebben als ze het níet doen. Dat vind ik het meest beangstigend in deze zoektocht.’
Deal met de dood laat zien hoe Clinton opgroeide. Villerius gaat langs bij zijn moeder,  een groot deel van zijn familie en medegedetineerden. Het laat de rauwe kant van het verdriet van familie van een terdoodveroordeelde zien. Clinton’s moeder Carla: ‘Dat is mijn kind, daar in die kooi. Ik zou zonder nadenken zijn plaats innemen als dat zou betekenen dat hij weer thuis zou komen.’
Het is een complexe zaak met ongelooflijk veel details en gevoeligheden, zo realiseert de maker zich. ‘Ik heb me daarom vooral gefocust op de onlogica gedurende het proces, omdat het onmogelijk was de hele zaak met al haar getuigen opnieuw te horen. Ik hoop dat als mensen dit zien, ze zich zullen realiseren: dit had mij of mijn kind misschien ook kunnen overkomen. Het is in die zin wél een aanklacht tegen de doodstraf in het algemeen: Clinton Young wordt straks geëxecuteerd voor iets waar op zijn minst veel twijfel over is en het is een onomkeerbare straf. Hij is straks dood en dan zullen we nooit weten wat er exact is gebeurd omdat er niet voldoende onderzoek is gedaan.’
Bron: https://pers.kro-ncrv.nl/programmas/ncrv-2doc/deal-met-de-dood-herhaling

3Doc: Die avond in Bataclan

Jessica Villerius blikt terug met hoofdpersonen en nabestaanden in de 3doc: Die avond in Bataclan

Twee jaar na de terreuraanslag in de Parijse concertzaal Bataclan spreekt documentairemaker Jessica Villerius in de ‘3Doc: Die avond in Bataclan’ hoofdpersonen en nabestaanden van het bloedbad. Op 13 november 2015 vielen drie IS-terroristen tijdens een concert van de Amerikaanse rockband Eagles of Death Metal de concertzaal binnen en doodden 89 muziekliefhebbers. Villerius spreekt één van de overlevenden en de vader van een slachtoffer. Ook ontmoet Villerius de vader van één van de daders, die nog steeds verbijsterd is over de daden van zijn zoon. 3Doc: Die avond in Bataclan kun je hier bekijken.

Het is vrijdagavond 13 november 2015 als de Franse Lola Salines met twee vrienden Bataclan bezoekt. De Nederlandse Ferry Zandvliet is er ook met een aantal vrienden. Nietsvermoedend genieten zij van het concert, totdat letterlijk de hel losbarst en drie terroristen het vuur openen op de aanwezige bezoekers. Ferry overleeft tot zijn eigen ongeloof het drama: ‘Als je een simpele berekening maakt, heeft 1 op de 3 die avond een al dan niet dodelijke kogel gehad. Ik heb echt geluk gehad.’ Lola overleefde de aanslag niet. Haar vader Georges Salines vernam haar overlijden op een wrange manier: ‘Niemand kon mij iets vertellen, terwijl ik wist dat ze in de Bataclan was. Op den duur zag ik condoleances op Twitter binnenkomen waarbij de naam van mijn dochter werd genoemd.’ Matthieu Langlois was snel ter plaatse en heeft als arts van het arrestatieteam tientallen mensen eerste hulp verleend, terwijl binnen nog terroristen aan het schieten waren. Hij stond voor de onmogelijke opgave troost en steun te geven: ‘Onze rol was in eerste instantie puur psychologisch, zolang er nog terroristen binnen waren konden wij helaas niet veel doen’.

Ferry keert twee jaar later terug naar Parijs en bezoekt onder andere Azdyne Amimour, de vader van één van de terroristen: Samy, die uiteindelijk werd doodgeschoten door een scherpschutter van de politie. Op dat moment had hij samen met de twee andere terroristen al 89 bezoekers gedood. Onderdeel van Ferry’s herstel is de prille vriendschap met Azdyne. Hij heeft met eigen ogen zijn zoon zien veranderen en is zelfs in 2015 tevergeefs afgereisd naar Syrië om hem op te halen. Ferry: ‘Ik snap dat mensen er een oordeel over hebben, maar dat is misschien omdat ze niet beter weten. Ik weet zeker dat hij zijn zoon niet heeft opgevoed om uiteindelijk met een Kalasjnikov mensen dood te schieten in de Bataclan’.

Bron: BNNVARA

Brandunt: De laatste kans

In Brandpunt van 24 oktober het gevecht van Jessica Villerius tegen de Amerikaanse justitie. Ruim vier jaar lang spit de documentairemaker in de zaak van  de ter dood veroordeelde Clinton Young. De laatste kans kun je hier bekijken.

De 34-jarige Clinton wacht al meer dan 16 jaar in een Texaanse dodencel op zijn executie. In 2001 wordt de dan net 18-jarige Texaan veroordeeld voor een dubbele moord. In 2013 verdiept Villerius zich, na haar eerste ontmoeting met Clinton, in zijn zaak. Vanuit een metalen kooi vraagt de radeloze Young de documentairemaker hem te helpen. Al snel ontdekt ze dat de veroordeling op louter indirect bewijs steunt en aan alle kanten rammelt. Ze raakt gegrepen door de vraag: kán hij het wel gedaan hebben?

Deze zomer werd een belangrijk bewijsstuk, een paar handschoenen, onder grote druk getest. De resultaten waren hard en helder: het sluit Clinton als dader uit van in ieder geval de tweede moord, waarop zijn terdoodveroordeling in zijn geheel rust. Clinton’s advocaten dienden enkele weken geleden een niet mis te verstane motie in bij de rechter met het nadrukkelijk verzoek de executie te annuleren of op zijn minst uit te stellen naar aanleiding van dit bewijs, maar zal de rechter er ontvankelijk voor zijn? 

Jessica reist voor Brandpuntnaar Texas en spreekt in de dodencel met Clinton aan de vooravond van zijn executie. Het kan zijn laatste gesprek zijn als de rechter op 16 oktober besluit dat hij 10 dagen later toch de dodelijke injectie moet krijgen. Ook spreekt de documentairemaker met zijn moeder en zus die al die jaren tussen hoop en vrees hebben geleefd en nu eindelijk na 16 jaar een lichtpuntje hebben.

“De laatste kans” is de eerste reportage die Jessica Villerius voor  Brandpunt maakt. De zaak staat symbool voor al die veroordeelden in een Amerikaanse dodencel met rammelende zaken. Sinds september 2017 is de documentairemaker één van de zes gezichten van het KRO-NCRV-programma.

Bron: KRO-NCRV

Jessica Villerius geeft unieke inkijk in het werk van de familierechercheur

Persbericht BNN:

Hoe sta je een moeder bij die net heeft gehoord dat haar dochter levend is begraven? Wat als de dader zich onder de nabestaanden begeeft? Hoe vertel je dat degene die je vader doodsloeg, binnenkort weer vrijkomt? In de zesdelige documentaireserie de Familierechercheur geven familierechercheurs een exclusieve inkijk in hun werk. Zij balanceren vaak tussen twee verschillende werelden met aan de ene kant het verdriet, woede en soms zelfs haat van de nabestaanden en aan de andere kant hun collega’s van het onderzoeksteam die er alles aan doen om de dader te pakken. De Familierecheurcheur is vanaf 15 september elke vrijdag om 21.20 uur te zien bij BNNVARA op NPO 3.

In de serie staat per aflevering een moordzaak centraal met twee familierechercheurs. Zij nemen ons mee terug naar de heftige weken na de moord, die het leven van de families die zij bijstonden, voor altijd heeft veranderd. Zinloos geweld, een moord met een kleinkind als getuige, een crime passionel of dodelijk geweld op het voetbalveld. Jessica Villerius: ‘Ik vind het zeer bijzonder dat de politie dit unieke inkijkje wil geven in een tak van hun werk die zo ontzettend fragiel is. Ik heb met verbazing toegekeken hoe die strakke balans tussen harde noodzaak en zachte betrokkenheid werd bewaakt’.

Theo Vermeulen, Landelijk Coördinator Familierechercheurs bij de Nationale Politie, vindt het goed dat er eindelijk aandacht aan deze recheurcheurs wordt besteed: ‘Sinds eind 2005 zijn binnen de Nationale Politie de familierechercheurs niet meer weg te denken. Zij zijn in de contacten naar de nabestaanden/slachtoffers en het onderzoeksteam een onmisbare schakel gebleken en al ruim 10 jaar werken ze ‘onder radar’. Daar waar zij normaal gesproken een absolute vertrouwensfunctie hebben, praten zij nu voor één keer en met volledige medewerking van de nabestaanden over de zaak die op hen de meeste indruk heeft gemaakt.’

Bekijk hier de aflevering over Ximena Pieterse

Bekijk hier de aflevering over Elsa Tisseur

Bekijk hier de aflevering over Ida Klijnstra

Bekijk hier de aflevering over Richard Nieuwenhuizen

Bekijk hier de aflevering over Glenn van Haen

Emma wil leven (BNNVARA, 2016)

Na een strijd van zes jaar met anorexia neemt de 18-jarige Emma in een kliniek in Portugal de belangrijkste beslissing van haar leven: ze kiest voor het leven. Maar het is te laat: de schade aan haar lichaam is zo enorm, dat deze het langzaamaan opgeeft. Het kwetsbare portret ‘Emma Wil Leven’ geeft een intiem beeld van de strijd tegen anorexia. De documentaire wordt vertoond tijdens de Anorexia Special op NPO 3. De laatste weken voor Emma’s overlijden zijn gefilmd door Emma zelf en haar verzorgers. Dit unieke beeldmateriaal is te zien in de film die documentairemaker Jessica Villerius maakte over het gevecht van Emma tegen anorexia. In Emma Wil Leven komen Emma zelf, haar artsen, behandelaren, ouders en vriendinnen aan het woord. Emma Wil Leven was dinsdag 22 november om 21.20 uur te zien bij BNN op NPO 3.

Jessica Villerius: “Ik hoorde van Emma’s overlijden en van haar vurige wens toen ze nog leefde: ze wilde dat er een documentaire zou worden gemaakt. Deze kon wat haar betreft twee kanten op: het moest óf gaan over haar herstel vanuit een onmogelijke positie, of het moest gaan over hoe je aan Anorexia kunt overlijden mocht ze het niet halen. Het werd helaas het laatste. Ik heb een eerbetoon gemaakt aan iemand die wat mij betreft symbool staat voor een veel grotere groep van jonge mensen die uiteindelijk zo ver heen raakt, dat er geen passende behandeling meer voor hen is. Ik hoop dat de film een liefdevolle brug slaat tussen artsen en ervaringsdeskundige professionals, omdat ik heilig geloof dat zij samen de sleutel vormen tot herstel. Niet los van elkaar. Sámen.”

Emma werd op haar 12e gediagnosticeerd met anorexia nervosa. Als ze 18 en uitbehandeld is, heeft Emma nog maar één wens: ze wil naar Portugal. Daar is een Nederlandse kliniek gevestigd waar ervaringsdeskundige professionals een behandeling aanbieden. Alle medewerkers daar hebben een eetstoornis overleefd en Emma denkt alleen daar te kunnen herstellen. Na 6 jaar van gedwongen opnamen, extreme eenzaamheid, gedwongen voeding en zware strijd vraagt ze haar ouders het onmogelijke: om haar te laten gaan. Een duivels dilemma voor zowel haar ouders als haar artsen: moeten ze Emma wel laten vliegen? De jonge vrouw heeft op dat moment een extreem laag gewicht en de kans op overleven is minimaal. Toch besluiten alle betrokkenen haar het ultieme teken van liefde te schenken: ze willigen haar wens in.

Tijdens de Anorexia Special op NPO 3 wordt de documentaire ingeleid met de ouders van Emma die ingaan op de ziekte van hun dochter en haar laatste wens: deze documentaire. Sophie Hilbrand voert dit gesprek met de ouders van Emma en maakster Jessica Villerius. Na de indringende documentaire praten behandelaars en (oud-)patiënten na over de documentaire en welke lessen we kunnen trekken uit het verhaal van Emma.

Bekijk de film hier.

‘Over de streep’ Uganda special (KRO, 2014)

Van onbegrip naar respect in één dag, Over de Streep in Afrika, dinsdag 17 juni 2014 om 21.05 uur Nederland 3.

Oeganda. In een land waar geweld, ziekte, dood en honger aan de orde van de dag zijn en waar homoseksualiteit bij wet verboden is, toetsen we of Challenge Day een verbindende werking kan hebben. Zouden kinderen ‘gewoon’ kinderen zijn, overal ter wereld? Op 17 juni op Nederland 3 een special van Over de Streep: in Afrika.

In 2010 was de documentaire ‘Over de Streep’ te zien bij de KRO. Het liet zien hoe het Amerikaanse concept Challenge Day, toen al 22 jaar succesvol in de VS, voor het eerst werd toegepast op een Nederlandse school, het Amsterdamse IJburgcollege. Sindsdien ontvangen de makers van het programma jaarlijks duizenden mails en aanvragen en Over de Streep bezig aan haar vierde seizoen. Het concept bewijst iedere keer weer dat jongeren veel meer met elkaar gemeen hebben dan dat ze verschillen. Kinderen die soms al jaren bij elkaar in de klas zitten, zien, horen en vertellen tijdens een Challenge Day vaak voor het eerst wat er daadwerkelijk speelt. Het resultaat is dat er minder wordt gepest, buitengesloten en vernederd.
In de Verenigde Staten en Nederland is het anti-pest concept succesvol. Maar dan komt er een verzoek van de Nederlandse priester Sander Kesseler, die op een schooltje in Oeganda werkt, om met zijn Afrikaanse scholieren over de streep te gaan. ‘Wat ik hier zie is veel onbegrip, pestgedrag en buitensluiting. Kinderen hier hebben te maken met weer heel andere trauma’s en verdriet, maar de uitwerking is vaak hetzelfde als in het Westen. Er wordt weinig gepraat en veel zaken zijn taboe.’ Met een Challenge Day probeert Sander de leerlingen even uit hun comfortzone te krijgen en te inspireren tot positief gedrag. Hij hoopt dat ze eindelijk zullen praten over wat ze allemaal hebben meegemaakt.

Jessica Villerius, maker van Over de Streep, reist met de Amerikaanse oprichters van Challenge Day, Rich en Yvonne, af naar de binnenlanden van Oost-Afrika. Daar ontmoeten ze de 14-jarige Joseph, die zijn beide ouders verloor. Hem is verteld dat zijn vader aan kanker stierf en zijn moeder zich is doodgeschrokken. De werkelijkheid is waarschijnlijk anders, zo blijkt in deze aflevering. Niemand weet waarom Joseph bij zijn invalide opa woont, waar hij erg mee gepest wordt. Dat geldt overigens ook voor de 15-jarige Ruth, die bij haar oma woont. Ook in haar geval weet niemand waarom eigenlijk. De 15-jarige Bonny weet het zeker: hij wordt later advocaat. Dan kan hij voor zijn ouders, broers en zussen zorgen, want ze zijn erg arm. In Over de Streep vertelt hij waarom hij zoveel verantwoordelijkheid voelt: het gezin verloor twee kinderen.

De docu is hier te bekijken.

Facts & Villerius (KRO-NCRV, 2016)

In de nieuwe KRO-NCRV serie ‘Facts&Villerius’ gaat documentairemaker Jessica Villerius op zoek naar de menselijke kant in lastige situaties. Met een urgent feit en haar eigen interesse als basis reist ze af naar gevaarlijke gevangenissen, vooraanstaande klinieken, crime-scenes en onderdrukkingsgebieden.

De serie werpt licht op soms moeilijk te bevatten thema’s waar, in de meeste gevallen, veel vooroordelen over bestaan. Zo wordt onderzocht of jongeren in Detroit –de meest gevaarlijke stad van Amerika- echt gedoemd zijn om bij een gevreesde ‘gang’ terecht te komen, of dat het wellicht een keuze is. En waarom laten mannen over de hele wereld hun penis verlengen door Italiaanse tweelingbroers in Dubai? Hoe kan het dat kinderen vanaf 5 jaar massaal worden opgesloten in de Filipijnen, en wie kijkt er naar hen om? Wie zijn de mensen die in Los Angeles dagelijks menselijke resten ruimen als er een misdaad heeft plaatsgevonden? En hoe zit het met vrouwenrechten in India, die na de geruchtmakende verkrachting van en moord op een meisje in een schoolbus in 2012, sterk verbeterd zouden moeten zijn? Waarom blijf je bij je man als hij je dochter heeft vermoord en jou met zuur heeft verminkt? Vragen die alleen te beantwoorden zijn door ter plaatse te gaan, alle hoofdrolspelers te spreken en je proberen in te leven in de situatie.

Villerius: ‘Ik ben op pad gegaan met mijn eigen fascinatie als aanknopingspunt en m’n interesse als gids. Het is een avontuur geworden waarin ik antwoorden vind waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben. Zo vroeg ik me af wat het aller ergste zou zijn voor de mensen die crime-scenes schoonmaken. Om daar achter te komen heb ik piketdiensten meegedraaid met crimescene cleaners in Los Angeles en ik kan je verklappen: het is niet het bloed of de verdwaalde lichaamsdelen die dit werk moeilijk maken, en ook niet de slapeloze nachten.’ Ook sprak Villerius met jongvolwassenen die in Amerika lange straffen uitzitten omdat ze als kind een van –of allebei hun ouders hebben vermoord. ‘Het is makkelijk aan te nemen dat het om geboren psychopaten gaat. Ik denk dat het als niet-betrokkene ook heel comfortabel is om dat aan te nemen, want daarmee heeft de maatschappij, waar je zelf deel van uitmaakt, geen verantwoordelijkheid. De waarheid is helaas iets verontrustender.’

De docu-serie Facts&Villerius is een samenwerking van Posh Productions met KRO-NCRV.

Bekijk Zuurslachtoffers in India hier
Bekijk Crime-scene cleaners in Los Angeles hier
Bekijk Kinderen in gevangenissen van Manilla hier
Bekijk Gangs in Detroit hier
Bekijk Penisvergrotingen in Dubai hier
Bekijk Kinderen die hun ouders hebben vermoord in Texas hier

Glenn Helder: C’est la vie (KRO, 2009)

Voormalig Oranje-International en Arsenal sterspeler Glenn Helder heeft zijn exclusieve medewerking verleend aan een documentaire over zijn leven. Glenn Helder: C’est la vie, (35 minuten) is geselecteerd voor IDFA 2008 en zal op 25 november in première gaan in het Amsterdamse Tuschinski (uitverkocht).

In de documentaire vertelt Glenn Helder op openhartige wijze zijn kant van het verhaal. Over hoe het is om alles te hebben en het weer allemaal te moeten verliezen. De honderdduizenden guldens die hij verdiende en de roem die hij er gratis bij kreeg, hebben hem niets gebracht.

De documentaire is hier te bekijken.

Moeder moet dood (NCRV, 2013)

De documentaire Moeder moet dood van Jessica Villerius vertelt het tragische verhaal van de moord op 67-jarige Etty Dekker. Op 16 april 2011 wordt Etty op beestachtige wijze om het leven gebracht door haar 36-jarige zoon Alain, in haar woning in het centrum van Zoetermeer. Alain lijdt aan paranoïde schizofrenie en is een bekende van de plaatselijke Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ). Na verschillende gedwongen opnamen woont de man op zichzelf.

Moeder is bang dat het fout gaat en trekt aan de bel bij de GGZ. Tevergeefs. Uiteindelijk steekt haar zoon met een bot aardappelmesje in op zijn slapende moeder en snijdt haar keel door. Hij zegt dat hij haar van de duivel heeft gered. Na de moord op haar moeder spant Linda van der Heide een tuchtzaak aan tegen de behandelende psychiater van haar broer bij GGZ Rivierduinen in Zoetermeer.

Het is niet de eerste keer dat de GGZ in het nieuws komt. Een week voor de moord op Etty Dekker richt Tristan van der Vlis, patiënt bij GGZ Rivierduinen, een bloedbad aan het in het winkelcentrum de Ridderhof in Alphen aan den Rijn. Linda van der Heide verwijt de behandelaars onzorgvuldigheid en nalatigheid bij de behandeling van haar broer. ‘Mijn moeder belde een week voor haar dood nog met de GGZ om haar zorgen te uiten en er is niets mee gedaan.’

Linda komt in een dramatisch loyaliteitsconflict terecht: Ze komt op voor de moordenaar van haar moeder, haar eigen broer. ‘Mijn broer is geen beest. Hij is heel erg ziek en heeft dringend zorg nodig.’

Alain wordt door de rechter volledig ontoerekeningsvatbaar verklaard en krijgt TBS opgelegd. Op dit moment, bijna twee jaar na de moord, verkeert hij nog altijd in een psychose. Zijn zus Linda bezoek hem regelmatig in de kliniek.

Drs. Bram Bakker over de psychisch gestoorde Alain: ‘Het wrange is dat er in Nederland tientallen zo niet honderden van dit soort jongens rondlopen. Ze hebben niet de structuur die zij nodig hebben.

De hele GGZ is ‘reactief’ georganiseerd, ze komen pas in actie als er brand is. Het voorkomen van brand ziet men niet als taak. En, veel erger, ze hebben er de middelen niet eens voor.’

De docu is hier te bekijken.

Een online mini-documentaire: ‘Het huis uit?’

In de aangrijpende documentaire staat de 54-jarige Hanneke centraal die op een bijzondere wijze de zorg voor haar dementerende moeder op zich heeft genomen. Hanneke’s ouders hebben altijd naast haar eigen gezin gewoond en toen haar vader overleed, is ze 24-uur per dag voor haar moeder gaan zorgen. Alles draait in het gezin nu om moeder, die met de dag achteruit gaat. Maar de stap naar het verzorgingstehuis is er eentje waarvan Hanneke’s hart bij de gedachte alleen al, breekt. In de documentaire zie je hoe ze omgaat met de dagelijkse intensieve zorg en de keuzes die zij moet maken ten aanzien van de woonsituatie van haar moeder.

De film, in samenwerking met Interpolis, is hier te zien.